| Reset | A - | A + |
header
Niet meer boos...
22 juni 2007  
Het gaat weer goed met mij. Zelfs zo goed dat ik het zelf bijna niet kan geloven. Begin mei een MRI-scan laten maken en afgelopen week in de VU samen met ‘mijn’ neuroloog naar de uitslag gekeken. Nog lang niet alle cellen in mijn hoofd doen weer wat ze moeten doen. Beter ben ik dus nog niet. Maar het gaat wel de goede kant op. De cellen die goed zijn, blijven goed hun werk doen en de foute lijken heel langzaam het onderspit te delven. Nog steeds staat niet 100% vast waardoor het kwam. Een tekort aan vitamine B12, waarschijnlijk in combinatie met iets tijdelijks als een virus. Denkt de neuroloog. Dat ging ik pas merken toen mijn zenuwstelsel raar ging doen. Mijn voeten, mijn vingers deden niet meer wat ik wilde. Een volslagen rottijd, waarin ik soms enorm boos kon zijn op mijn eigen lijf. Wat heb ik gevloekt, gescholden en getierd, toen ik bijvoorbeeld niet naar de uitreiking van de Televizier-Radioring kon, omdat mijn lijf op was. Ik kon mezelf wel wat aan doen. Maar dankzij een geweldige neuroloog in de VU en geweldige fysiotherapeuten in Blaricum en – dat zeg ik gewoon zoals het is – dankzij een tomeloze discipline, is het steeds iets beter gegaan. Op 1 januari ben ik begonnen met dagelijkse trainingen. Toen was ik al kapot na een wandelingetje van net 1 kilometer. Nu loop ik er 10. Nog altijd niet te vergelijken met vroeger, maar ik ben hier al heel blij mee. In deze moeilijke periode heb ik enorm veel gehad aan de mensen om me heen. Bijna al mijn vrienden bleken echte vrienden te zijn. Familie, buren, luisteraars die me via de mail een hart onder de riem staken en – zeker niet in de laatste plaats - de mensen op mijn werk. Bij Radio 538 hebben ze me alle tijd gegund om te herstellen. Ze lieten het helemaal aan mij over. Een engelengeduld moeten ze gehad hebben met me. Mede daardoor kan ik nu een dikke vette streep zetten onder ruim een jaar van tegenslag.